Доға

 

ِذْ أَوَى ٱلْفِتْيَةُ إِلَى ٱلْكَهْفِ فَقَالُواْ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُ نكَ رَحْمَةً وَهَيِّئ لَنَا مِنْ أَمرِنَا رَشَدً

 

Раббәнәә әәтинәә мил-ләдүңкә рахмәтәү-үә һәййиьләнәә мин әмринәә рашәдәә. (18:10}

(Әй Раббым! Беҙгә рәхмәтеңде бир, эшебеҙҙә тоғролоҡ булдыр!)